پس از شكست كاروان اعزامي كشورمان به رقابت‌هاي المپيك پكن، بناچار مسئولان ورزشي كميته ملي المپيك و سازمان ورزش به ضعف پشتوانه‌سازي و استعداديابي در رشته‌هاي گوناگون ورزشي اذعان كرده و اعلان خطري را كه كارشناسان و منتقدان رشته‌هاي گوناگون ورزشي در ساليان گذشته نسبت به فقدان استعداديابي و پشتوانه‌سازي در رده‌هاي نوجوانان و جوانان را بارها گوشزد كرده بودند، پذيرفتند، به گونه‌اي كه هم‌اكنون بيشتر تيم‌هاي ملي و ورزشي در ركود و ضعف جايگزيني قرار گرفته‌اند!
 
ضعف پشتوانه‌سازي و استعداديابي، باعث مي‌شود يك ملي‌پوش بيش از ده سال عضو تيم ملي باقي بماند و فاصله نفرات نخست با نفرات بعدي يك سال نوري باشد! هرچند ضعف استعداديابي و پشتوانه‌سازي موجب خوشحالي ملي‌پوشان فيكس و اطمينان خاطر و امنيت فكري آنان مي‌شود، از بعد ملي، ضربه جبران‌ناپذيري به شمار مي‌رود.
همه مدال‌آوران المپيكي رشته‌هاي گوناگون در ورزش تخصصي امروزي جهان از رده‌هاي نونهالان، نوجوانان و جوانان طي مسير كرده تا در رده بزرگسالان يا احيانا جوانان، مدال المپيك را براي كشور خويش بياورند، اما در ايران، ورزشكار 27 ساله‌اي كه در مقطع بزرگسالان وارد تيم ملي شد، پديده رقابت‌هاي المپيك پكن لقب مي‌گيرد كه اين موضوع، هرچند در جاي خود قابل تقدير است، اما خود هم رويدادي كم‌نظير و هم نشان‌دهنده نبود سيستم برنامه‌ريزي شده اصولي براي استعداديابي و پشتوانه‌سازي است.

اما در رده مديريت ورزشي نيز كشور ما دچار ضعف استعداديابي و پشتوانه‌سازي است، به گونه‌اي كه قهرمانان ملي و المپيكي ما نتوانسته‌اند مراحل سير صعودي رشد سازماني را در ورزش بپيمايند و موانع سازماني همچون مقاومت مسئولان غيرورزشي، باعث به هرز رفتن استعدادهاي مديريتي شده است. از اين روي، شاهد فعاليت مديران غيرورزشي با بيش از ده تا بيست سال مديريت در ورزش كشور هستيم كه به لطف فقدان استعداديابي و پشتوانه‌سازي مديريت ورزشي همچنان مديريت فدراسيون‌هاي گوناگون را بر عهده مي‌گيرند.